بازهای المپیک کشورهای اتحادیه مشترک المنافع

شاید خیلی ها فکر کنند «بازهای المپیک کشورهای اتحادیه مشترک المنافع» یه چیزی مثل المپیک خودمونه، فقط برای کشورهای مشترک المنافع. اما راستش رو بخواهید، این یک سوءتفاهم رایجه! چیزی به اسم «المپیک کشورهای مشترک المنافع» نداریم. در واقع، این رویداد ورزشی بزرگ و جذاب، «بازی های مشترک المنافع» یا «بازی های کشورهای همسود» نام داره و هیچ ربطی به بازی های المپیک نداره. این یه رقابت چندورزشی بین المللیه که هر چهار سال یک بار با حضور ورزشکاران نخبه کشورهای عضو اتحادیه مشترک المنافع برگزار میشه. این اتحادیه، بیشتر از سرزمین های سابق امپراتوری بریتانیا تشکیل شده و این بازی ها راهی برای گرد هم آوردن این کشورها و تقویت روابط بین اونهاست.

حالا که متوجه شدیم داستان از چه قراره، بیاید با هم وارد دنیای بازی های مشترک المنافع بشیم و از صفر تا صدش رو بررسی کنیم. از تاریخچه ی جذاب و پر از تغییر اسمش گرفته تا ساختار سازمان یافته، کشورهای شرکت کننده، ورزش های هیجان انگیز و حتی حواشی و چالش هایی که در طول سال ها تجربه کرده. این مقاله قراره یه جور راهنمای کامل و رفیق برای شما باشه تا هر چیزی که در مورد این رویداد بزرگ ورزشی لازم دارید رو بدونید.

تاریخچه و چگونگی به وجود آمدن بازی های مشترک المنافع

داستان بازی های مشترک المنافع خیلی قدیمیه و از دل امپراتوری بریتانیا جوانه زده. این رویداد از اولش این اسم رو نداشته و در طول زمان، مثل یه درخت رشد کرده و شاخ و برگ های زیادی پیدا کرده. اگه بخوایم ریشه هاش رو دنبال کنیم، باید برگردیم به قرن نوزدهم میلادی.

ایده های اولیه و اولین جرقه ها (قبل از ۱۹۳۰)

حدود سال ۱۸۹۱، یعنی حتی قبل از شروع بازی های المپیک مدرن، یه آقای انگلیسی به اسم جان آستلی کوپر، یه ایده تو سرش داشت که خیلی جالب بود. اون پیشنهاد داد هر چهار سال یک بار یه مسابقه ورزشی بزرگ بین تمام کشورهای عضو امپراتوری بریتانیا برگزار بشه. هدفش هم این بود که دوستی و تفاهم بین این کشورها بیشتر بشه. فکر کنید چقدر فکرش جلوتر از زمان خودش بوده! کمیته هایی تو استرالیا، نیوزلند و آفریقای جنوبی تشکیل شد تا این ایده رو پر و بال بدن. حتی بعضی ها میگن همین ایده، الهام بخش پیر دو کوبرتن برای شروع جنبش بازی های المپیک بوده.

اولین جرقه واقعی در سال ۱۹۱۱ زده شد، زمانی که همزمان با جشن تاج گذاری «جرج پنجم»، پادشاه وقت بریتانیا، یه سری مسابقات تحت عنوان «مسابقات بین امپراتوری» تو لندن برگزار شد. تیم هایی از استرالزی (استرالیا و نیوزلند)، کانادا، آفریقای جنوبی و خود بریتانیا تو رشته هایی مثل دوومیدانی، بوکس، شنا و کشتی با هم رقابت کردن. کانادا تو این مسابقات قهرمان شد و یه جام نقره ای به یادگار گرفت. البته اون موقع بعضی ها این مسابقات رو زیاد جدی نگرفتن و گفتن در حد و اندازه «ورزش های امپراتوری» نیست.

آغاز رسمی: بازی های امپراتوری بریتانیا (۱۹۳۰-۱۹۵۰)

اما ایده جان آستلی کوپر بالاخره تو سال ۱۹۳۰ رنگ واقعیت گرفت. ملویل مارکس رابینسون، یه خبرنگار کانادایی که تو برنامه ریزی المپیک ۱۹۲۸ آمستردام هم دستی بر آتش داشت، تلاش زیادی کرد تا یه رویداد ورزشی بین المللی تو کانادا برگزار بشه. نتیجه این تلاش ها، «اولین دوره بازی های امپراتوری بریتانیا» بود که تو شهر همیلتون، استان انتاریو کانادا برگزار شد. یازده کشور، از جمله استرالیا، برمودا، بریتانیای گویان، کانادا، انگلستان، ایرلند شمالی، نیوزلند، اسکاتلند، آفریقای جنوبی و ولز، حدود ۴۰۰ ورزشکار رو فرستادن تا تو رشته هایی مثل دوومیدانی، بوکس، بولینگ چمن، قایقرانی، شنا و شیرجه، و کشتی با هم رقابت کنن. هزینه ی این بازی ها ۹۷,۹۷۳ دلار شد و فقط خانما تو رشته های آبی اجازه رقابت داشتن. یادتون باشه، اولین مدال طلای تاریخ این بازی ها رو یه سه گام کار کانادایی به اسم گوردون اسمالاکومب به دست آورد.

دوره دوم این بازی ها تو سال ۱۹۳۴ تو لندن برگزار شد. این دوره قرار بود تو ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی برگزار بشه، ولی به خاطر تبعیض نژادی علیه ورزشکاران آسیایی و سیاه پوست، مکانش عوض شد و اومد لندن. شانزده تیم ملی تو این دوره شرکت کردن و کشورهایی مثل هنگ کنگ، هند، جامائیکا و ترینیداد و توباگو برای اولین بار حضور پیدا کردن. بازی های ۱۹۳۸ هم تو سیدنی استرالیا برگزار شد و برای اولین بار بود که این رویداد تو نیم کره جنوبی انجام می شد.

دوره چهارم بازی ها با یه وقفه دوازده ساله به خاطر جنگ جهانی دوم، تو سال ۱۹۵۰ تو اوکلند نیوزلند برگزار شد. مالایا و نیجریه هم برای اولین بار تو این دوره شرکت کردن.

تغییر نام ها و دوران جدید

بازی ها که رفته رفته بزرگتر و مهم تر می شد، اسمش هم تغییر کرد تا نشون دهنده تحولات سیاسی و کاهش نفوذ امپراتوری بریتانیا باشه:

• بازی های امپراتوری بریتانیا و مشترک المنافع (۱۹۵۴-۱۹۶۶): تو سال ۱۹۵۲، همزمان با به سلطنت رسیدن ملکه الیزابت دوم، اسم بازی ها عوض شد. دوره پنجم تو ونکوور کانادا برگزار شد و یه اتفاق به یادماندنی داشت: «مایل معجزه آسا» که توش دو تا دونده، راجر بنیستر از انگلستان و جان لندی از استرالیا، هر دو مسافت مایل رو تو کمتر از چهار دقیقه دویدن!
• بازی های مشترک المنافع بریتانیایی (۱۹۷۰-۱۹۷۴): تو سال ۱۹۷۰، اسم بازی ها باز هم تغییر کرد و برای اولین بار از واحدهای اندازه گیری متریک به جای امپریالیستی استفاده شد. تو همین دوره بود که ملکه الیزابت دوم برای اولین بار به عنوان رئیس اتحادیه مشترک المنافع تو بازی ها شرکت کرد.
• بازی های مشترک المنافع (۱۹۷۸-اکنون): از سال ۱۹۷۸ به بعد، بازی ها به همین اسمی که امروز می شناسیم، یعنی «بازی های مشترک المنافع»، معروف شد. این اسم جدید نشون دهنده هویت مدرن بازی هاست و در عین حال، ارتباط تاریخیش با بریتانیا رو حفظ کرده.

در طول این سال ها، تحولات مهم دیگه ای هم اتفاق افتاده. مثلاً تو سال ۱۹۹۸، مالزی اولین کشور آسیایی بود که میزبان بازی ها شد. تو سال ۱۹۹۴ و ۲۰۰۲، برای اولین بار ورزشکاران معلول به عنوان اعضای کامل تیم ها وارد رقابت ها شدن و از سال ۲۰۱۸، بازی ها به اولین رویداد چندورزشی جهانی تبدیل شد که تعداد مدال های برابر برای زنان و مردان ارائه می کرد. حتی تو سال ۲۰۲۲، تعداد رویدادهای زنان از مردان بیشتر شد که واقعاً یه اتفاق تاریخی و مهم بود.

فدراسیون بازی های مشترک المنافع (CGF): مغز متفکر بازی ها

فدراسیون بازی های مشترک المنافع یا همون CGF، نهادی اصلی و مسئول سازماندهی و نظارت بر این بازی های بزرگه. در واقع، این فدراسیون مثل مغز متفکری عمل می کنه که تمام جزئیات رو از انتخاب میزبان ها گرفته تا برنامه ورزشی و قوانین، مدیریت می کنه.

نقش و مسئولیت ها

کار اصلی CGF اینه که بازی های مشترک المنافع و بازی های جوانان مشترک المنافع رو هدایت و کنترل کنه. این سازمان بالاترین مرجع تو هر چیزیه که به این بازی ها مربوط میشه. دفتر مرکزی CGF تو لندن، انگلستان قرار داره و زبان رسمی هم انگلیسیه. البته تو هر دوره از بازی ها، زبان کشور میزبان هم به عنوان زبان رسمی در کنار انگلیسی استفاده میشه و مسئولیت انتخاب زبان ها و ترتیب اونا به عهده کشور میزبان هست.

جنبش بازی های مشترک المنافع از سه بخش اصلی تشکیل شده که هر کدوم نقش خودشون رو دارن:

1. فدراسیون های بین المللی (IFs): اینها نهادهای حاکمیتی هستن که بر ورزش ها در سطح بین المللی نظارت می کنن. مثلاً فدراسیون بین المللی بسکتبال (FIBA) مسئول بسکتبال هست.
2. انجمن های بازی های مشترک المنافع (CGAs): این انجمن ها نماینده و تنظیم کننده جنبش بازی های مشترک المنافع تو هر کشور هستن و کارهایی مشابه کمیته های ملی المپیک انجام می دن. مثلاً Commonwealth Games England (CGE) انجمن انگلستانه. در حال حاضر ۷۲ CGA توسط CGF به رسمیت شناخته شده.
3. کمیته های سازماندهی بازی های مشترک المنافع (OCCWGs): این کمیته ها موقتی هستن و وظیفه سازماندهی هر دوره از بازی ها رو به عهده دارن. بعد از هر دوره و تحویل گزارش نهایی به CGF، این کمیته ها منحل می شن.

این ساختار باعث میشه که بازی ها با نظم و دقت خاصی برگزار بشن و همه چیز از پیش بینی بودجه تا انتخاب ورزشکاران و برگزاری مسابقات، طبق یه برنامه مدون پیش بره. همین نظم و سازماندهی قوی، یکی از دلایل موفقیت و پایداری این بازی ها در طول دهه های گذشته بوده.

کشورهای شرکت کننده: تنوعی از ملل در یک رویداد ورزشی

بازی های مشترک المنافع یه ویژگی خیلی خاص داره و اون هم اینه که فقط کشورهای مستقل عضو اتحادیه مشترک المنافع توش شرکت نمی کنن. این بازی ها میزبان تنوع خیلی زیادی از ملت ها و قلمروهاست که همشون یه جوری با تاریخ امپراتوری بریتانیا گره خوردن. این تنوع باعث میشه بازی ها از لحاظ فرهنگی و ورزشی، رنگارنگ تر و جذاب تر بشن.

تعداد و گستردگی

در حال حاضر، ۵۶ کشور مستقل عضو اتحادیه مشترک المنافع هستن، اما تو بازی ها، ۷۴ انجمن فعال حضور دارن. این یعنی چی؟ یعنی ۱۵ تا از این انجمن ها، کشورهای مستقل نیستن و شامل چهار ملت بریتانیا (انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی)، وابستگی های سلطنتی بریتانیا (مثل جزیره من یا جرسی)، و چندین قلمرو ماوراء بحار بریتانیا و حتی قلمروهایی مثل جزیره نورفولک (استرالیا) و نیو (نیوزلند) می شن. این موضوع دقیقاً فرق اصلی این بازی ها با المپیک هستش، چون تو المپیک، همه اینا زیر پرچم بریتانیا رقابت می کنن، اما تو بازی های مشترک المنافع، هر کدوم تیم مستقل خودشون رو دارن.

مشارکت های ویژه و کشورهای همیشگی

همون طور که گفتم، چهار ملت بریتانیا، یعنی انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی، هر کدوم به صورت مستقل تو بازی ها شرکت می کنن. این یه ویژگی منحصر به فرده که به هر کدوم از این ملت ها هویت ورزشی خاص خودشون رو میده. به علاوه، قلمروهای غیر مستقل دیگه مثل جزایر کیمن یا نیو هم می تونن تیم های خودشون رو بفرستن. حتی برخی از این قلمروها، مثل برمودا، جزایر ویرجین بریتانیا و جزایر کیمن، از طرف کمیته بین المللی المپیک هم به عنوان کمیته های ملی المپیک مستقل به رسمیت شناخته شدن.

یه نکته جالب دیگه اینکه، فقط شش تیم تو تمام دوره های بازی های مشترک المنافع از سال ۱۹۳۰ تا الان شرکت کردن. این تیم ها عبارتند از: استرالیا، کانادا، انگلستان، نیوزلند، اسکاتلند و ولز. از این شش تیم، استرالیا، انگلستان، کانادا و نیوزلند تو هر دوره حداقل یه مدال طلا بردن. استرالیا با ۱۳ بار قهرمانی تو رده بندی مدال ها، انگلستان با ۷ بار و کانادا با ۱ بار، بهترین عملکرد رو داشتن.

کشورهای جدید و کشورهایی که درخواستشون رد شده

به مرور زمان، کشورهای جدیدی هم به اتحادیه مشترک المنافع پیوستن و برای شرکت تو بازی ها ابراز علاقه کردن. مثلاً گابن و توگو که جدیدترین اعضای اتحادیه تو سال ۲۰۲۲ بودن، انتظار میره تو دوره ۲۰۲۶ حضور پیدا کنن. اما گاهی اوقات درخواست هایی هم رد میشه. مثلاً کورنوال، یه شهرستان تو انگلستان، درخواست کرد که بتونه مستقل تو بازی های ۲۰۰۶ شرکت کنه، اما CGF این درخواست رو رد کرد و گفت کورنوال چیزی بیشتر از یه شهرستان انگلیسی نیست. جمهوری ترک قبرس شمالی هم تو سال ۲۰۰۶ به دلیل عدم به رسمیت شناخته شدن بین المللی، نتونست تو بازی ها شرکت کنه. این نشون میده که شرایط و قوانین برای حضور تو این بازی ها چقدر مهمه.

رویدادهای جانبی و مرتبط با بازی های مشترک المنافع

بازی های مشترک المنافع فقط به اون رویداد اصلی چهار سال یک بار محدود نمیشه. یه سری رویدادهای دیگه هم هستن که زیر چتر همین فدراسیون برگزار میشن یا قبلاً برگزار می شدن و هدفشون گسترش ورزش و ایجاد ارتباط بین جوانان و ورزشکاران مختلفه.

بازی های جوانان مشترک المنافع (Commonwealth Youth Games)

این بازی ها برای ورزشکاران جوان (۱۴ تا ۱۸ سال) طراحی شده و هر چهار سال یک بار برگزار میشه. فدراسیون بازی های مشترک المنافع تو سال ۱۹۹۷ ایده برگزاری این بازی ها رو مطرح کرد و اولین دوره اش هم تو سال ۲۰۰۰ تو ادینبورگ اسکاتلند برگزار شد. هدف اصلی این رویداد، فراهم کردن یه فضای رقابتی دوستانه برای نسل جوان کشورهای مشترک المنافع و کمک به توسعه ورزشی اونهاست. این بازی ها، یه سکوی پرتاب عالی برای استعدادهای نوظهور هستش تا خودشون رو نشون بدن و تجربه بین المللی کسب کنن.

بازی های زمستانی مشترک المنافع (Commonwealth Winter Games)

شاید براتون جالب باشه که بدونید یه زمانی بازی های زمستانی مشترک المنافع هم برگزار میشد! این رویداد، مثل یه پاتک به بازی های تابستونی بود و توش ورزش های زمستانی برگزار می شد. سه دوره از این بازی ها بین سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۶، هر سه بار تو سنت موریتس سوئیس برگزار شد. ایده ی اصلیش توسط تی.دی. ریچاردسون مطرح شده بود. اما بعد از سال ۱۹۶۶، دیگه ادامه پیدا نکرد و متوقف شد. این نشون میده که همیشه همه ایده ها و رویدادها پایدار نیستن و ممکنه به دلایل مختلفی مثل هزینه ها یا عدم استقبال کافی، متوقف بشن.

بازی های پارالمپیک مشترک المنافع (Commonwealth Paraplegic Games)

بازی های پارالمپیک مشترک المنافع، یه رویداد چندورزشی بین المللی برای ورزشکاران معلول از کشورهای مشترک المنافع بود که بین سال های ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۴ برگزار می شد. این بازی ها به صورت موازی با بازی های اصلی و در همون کشور میزبان برگزار می شد. استرالیا، جامائیکا، اسکاتلند و نیوزلند میزبان این بازی ها بودن. از سال ۲۰۰۲، ورزشکاران دارای معلولیت به عنوان اعضای کامل تیم ها و به صورت اجباری تو بازی های اصلی مشترک المنافع شرکت می کنن، که این یه قدم بزرگ به سمت فراگیری و برابری تو ورزش بود. این ادغام، نیاز به برگزاری رویداد جداگانه ای رو از بین برد و نشون داد که جامعه ورزشی چقدر به سمت پذیرش و حمایت از همه ورزشکاران پیش رفته.

رله باتون پادشاه (King’s Baton Relay): پیام دوستی دور دنیا

یکی از نمادهای قشنگ و سنتی بازی های مشترک المنافع، «رله باتون پادشاه» یا همون King’s Baton Relay هست. این مراسم مثل مشعل المپیک می مونه، ولی خب یه فرق های کوچیکی هم باهاش داره. بیایید ببینیم اصلا این باتون چیه و چه داستانی پشتشه.

چیستی و نمادگرایی

باتون پادشاه، یه عصای کوچیک و خوش ساخته که توش یه پیام از طرف رئیس اتحادیه مشترک المنافع (که الان پادشاه چارلز سوم هستن) قرار داره. این باتون یه جور نماد دوستی، اتحاد و روح ورزشی بین کشورهای مشترک المنافع به حساب میاد. قبل از شروع هر دوره از بازی ها، این باتون یه سفر طولانی دور دنیا رو شروع می کنه و از کشورهای مختلف مشترک المنافع عبور می کنه.

تاریخچه و چگونگی تکامل

مراسم رله باتون برای اولین بار تو بازی های امپراتوری بریتانیا و مشترک المنافع سال ۱۹۵۸ تو کاردیف ولز معرفی شد. اون موقع بهش می گفتن «رله باتون ملکه». تا قبل از بازی های ۱۹۹۴، این باتون فقط تو انگلستان و کشور میزبان حرکت می کرد. اما از بازی های ۱۹۹۸ کوالالامپور مالزی به بعد، مسیرش گسترده تر شد و به کشورهای دیگه مشترک المنافع هم سفر کرد.

مسیر رله باتون برای بازی های ۲۰۱۸ گلدکوست استرالیا، طولانی ترین مسیر تو تاریخ این بازی ها بود. باتون طی ۳۸۸ روز، ۲۳۰ هزار کیلومتر رو طی کرد و از شش منطقه مشترک المنافع در آفریقا، قاره آمریکا، کارائیب، اروپا، آسیا و اقیانوسیه عبور کرد. تازه، برای اولین بار باتون پادشاه تو بازی های جوانان مشترک المنافع سال ۲۰۱۷ تو ناسائو باهاما هم حضور پیدا کرد. این نشون میده که این سنت چقدر تو طول زمان تکامل پیدا کرده و هر بار با شکوه بیشتری برگزار میشه.

فهرست دوره ها و شهرهای میزبان

بازی های مشترک المنافع هر چهار سال یک بار تو یه شهر از کشورهای عضو برگزار شده. تا امروز، بیست شهر تو نُه کشور مختلف میزبان این رویداد بودن. استرالیا با پنج دوره میزبانی، رتبه اول رو داره و شهرهایی مثل اوکلند و ادینبورگ هم دو بار میزبان بودن. گلاسگو هم قراره تو سال ۲۰۲۶ برای سومین بار میزبان باشه و یه رکورد جدید ثبت کنه. این میزبانی ها نشون دهنده تعهد کشورها به جنبش مشترک المنافع و ارتقای ورزش تو این منطقه ست. می دونید، هر میزبانی کلی داستان و خاطره برای خودش داره!

جدول جامع دوره ها: نگاهی اجمالی به بازی های مشترک المنافع

در جدول زیر می تونید نگاهی سریع به دوره های مختلف، شهرهای میزبان، تعداد ورزشکاران و برترین کشورها در هر دوره داشته باشید. دیدن این جدول نشون میده که چقدر این بازی ها در طول زمان بزرگ تر و پیچیده تر شده:

سال	دوره	شهر میزبان	انجمن میزبان	تعداد ورزشکاران	انجمن برتر مدال
۱۹۳۰	I	همیلتون	کانادا	۴۰۰	انگلستان
۱۹۳۴	II	لندن	انگلستان	۵۰۰	انگلستان
۱۹۳۸	III	سیدنی	استرالیا	۴۶۴	استرالیا
۱۹۵۰	IV	اوکلند	نیوزلند	۵۹۰	استرالیا
۱۹۵۴	V	ونکوور	کانادا	۶۶۲	انگلستان
۱۹۵۸	VI	کاردیف	ولز	۱,۱۲۲	انگلستان
۱۹۶۲	VII	پرت	استرالیا	۸۶۳	استرالیا
۱۹۶۶	VIII	کینگستون	جامائیکا	۱,۰۵۰	انگلستان
۱۹۷۰	IX	ادینبورگ	اسکاتلند	۱,۳۸۳	استرالیا
۱۹۷۴	X	کرایست چرچ	نیوزلند	۱,۲۷۶	استرالیا
۱۹۷۸	XI	ادمونتون	کانادا	۱,۴۷۴	کانادا
۱۹۸۲	XII	بریزبن	استرالیا	۱,۵۸۳	استرالیا
۱۹۸۶	XIII	ادینبورگ	اسکاتلند	۱,۶۶۲	انگلستان
۱۹۹۰	XIV	اوکلند	نیوزلند	۲,۰۷۳	استرالیا
۱۹۹۴	XV	ویکتوریا	کانادا	۲,۵۵۷	استرالیا
۱۹۹۸	XVI	کوالالامپور	مالزی	۳,۶۳۳	استرالیا
۲۰۰۲	XVII	منچستر	انگلستان	۳,۶۷۹	استرالیا
۲۰۰۶	XVIII	ملبورن	استرالیا	۴,۰۴۹	استرالیا
۲۰۱۰	XIX	دهلی	هند	۴,۳۵۲	استرالیا
۲۰۱۴	XX	گلاسگو	اسکاتلند	۴,۹۴۷	انگلستان
۲۰۱۸	XXI	گلد کوست	استرالیا	۴,۴۲۶	استرالیا
۲۰۲۲	XXII	بیرمنگام	انگلستان	۵,۰۵۴	استرالیا
۲۰۲۶	XXIII	گلاسگو	اسکاتلند	~۳,۰۰۰	هنوز مشخص نیست

نکات برجسته دوره های اخیر

در سال های اخیر، میزبانی بازی ها با چالش هایی روبرو بوده. مثلاً برای بازی های ۲۰۲۶، قرار بود ایالت ویکتوریا در استرالیا میزبان باشه، اما به دلیل نگرانی از افزایش سرسام آور هزینه ها (از حدود ۲.۶ میلیارد دلار استرالیا به ۶-۷ میلیارد دلار)، از میزبانی انصراف داد. بعد از این اتفاق، دولت اسکاتلند موافقت کرد که گلاسگو دوباره میزبان باشه، اما با این شرط که بازی ها در مقیاس کوچک تر و با تنها ده رشته ورزشی و بدون نیاز به بودجه عمومی برگزار بشه. این نشون میده که حتی رویدادهای بزرگ هم ممکنه با مشکلات مالی دست و پنجه نرم کنن و مجبور به تغییر بشن.

جدول مدال ها: غول های ورزشی مشترک المنافع

وقتی اسم مسابقات ورزشی میاد، ناخودآگاه فکرمون میره سمت جدول مدال ها. کی اول شده؟ کدوم کشورها بیشتر درو کردن؟ بازی های مشترک المنافع هم از این قاعده مستثنی نیست. نگاهی به جدول مدال ها نشون میده که بعضی کشورها واقعاً تو این رقابت ها حرف اول رو میزنن و یه جورایی «غول های ورزشی مشترک المنافع» محسوب میشن.

رده بندی کشورهای برتر

از اولین دوره بازی ها تا الان، استرالیا بی چون و چرا سلطه خودش رو بر این مسابقات نشون داده. بعد از استرالیا، انگلستان و کانادا هم همیشه جزو قدرت های اصلی بودن. این سه کشور، مجموعاً تو رده بندی مدال های تاریخ بازی ها، سه رتبه اول رو به خودشون اختصاص دادن. کشورهای دیگه ای مثل هند و نیوزلند هم عملکرد خیلی خوبی داشتن و تو رده های بعدی قرار می گیرن. برای اینکه یه دید کلی از این رده بندی داشته باشیم، می تونیم به جدول زیر نگاه کنیم:

رتبه	انجمن بازی های مشترک المنافع (CGA)	طلا	نقره	برنز	مجموع
۱	استرالیا	۱۰۰۳	۸۳۴	۷۶۷	۲۶۰۴
۲	انگلستان	۷۷۳	۷۸۳	۷۶۶	۲۳۲۲
۳	کانادا	۵۱۰	۵۴۸	۵۸۹	۱۶۴۷
۴	هند	۲۰۳	۱۹۰	۱۷۱	۵۶۴
۵	نیوزلند	۱۷۹	۲۳۲	۲۹۵	۷۰۶
۶	آفریقای جنوبی	۱۳۷	۱۳۲	۱۴۷	۴۱۶
۷	اسکاتلند	۱۳۲	۱۴۳	۲۲۷	۵۰۲
۸	کنیا	۹۱	۸۰	۸۷	۲۵۸
۹	نیجریه	۸۲	۸۴	۱۰۵	۲۷۱
۱۰	ولز	۷۵	۱۰۴	۱۵۵	۳۳۴

تحلیل آماری

همون طور که تو جدول می بینید، استرالیا با اختلاف فاحشی تو صدر قرار داره و این نشون دهنده قدرت ورزشی این کشور تو رشته های مختلف هست. انگلستان هم همیشه رقیب سرسختی بوده و کانادا هم جایگاه سومی خودش رو حفظ کرده. این تسلط رو میشه به عوامل مختلفی نسبت داد، مثل سرمایه گذاری تو ورزش های پایه، زیرساخت های قوی ورزشی و سیستم های استعدادیابی پیشرفته. البته، حضور مستقل چهار ملت بریتانیا (انگلستان، اسکاتلند، ولز، ایرلند شمالی) باعث میشه که مجموع مدال های «بریتانیا» به صورت واحد دیده نشه و این خودش یه نکته جالب آماریه.

این بازی ها فقط در مورد مدال ها نیست، بلکه در مورد تقویت روحیه رقابت و دوستی بین ملت هاست. اما خب، مدال ها هم نشونه ای از تلاش و پشتکار ورزشکاران و برنامه ریزی فدراسیون های ورزشی هستن که به حق، جای تحسین دارن.

ورزش های حاضر در بازی ها: تنوع و انعطاف پذیری

یکی از چیزایی که بازی های مشترک المنافع رو از بقیه رویدادهای ورزشی متمایز می کنه، برنامه ورزشی منعطفشه. برخلاف المپیک که یه لیست ورزشی تقریباً ثابتی داره، تو بازی های مشترک المنافع، شهر میزبان می تونه تا حدی تو انتخاب ورزش ها دستش باز باشه. این انعطاف پذیری باعث میشه که هم زیرساخت های شهر میزبان مد نظر قرار بگیره و هم ورزش هایی انتخاب بشن که تو اون منطقه محبوبیت بیشتری دارن.

برنامه ورزشی منعطف و دلیل تنوع

دلیل اصلی این انعطاف، احترام به زیرساخت ها و نیازهای هر شهر میزبان هست. هر شهری ممکنه تو یه سری ورزش ها امکانات بهتری داشته باشه یا مردمانش به یه سری رشته ها علاقه بیشتری نشون بدن. همین باعث میشه که برنامه ورزشی هر دوره فرق داشته باشه. تا قبل از سال ۱۹۹۴، فقط رشته های انفرادی تو این بازی ها حضور داشتن، اما از سال ۱۹۹۸ به بعد، اجازه اضافه شدن ورزش های تیمی هم داده شد که یه موفقیت بزرگ بود.

طبق قوانین فعلی، تو هر دوره باید حداقل ۱۰ و حداکثر ۱۷ رشته ورزشی برگزار بشه. البته، شهر میزبان می تونه سه تا ورزش اضافه هم به برنامه اضافه کنه. این باعث میشه که هر دوره از بازی ها، یه هویت و جذابیت خاص خودش رو داشته باشه. مثلاً کشتی آزاد تو دهلی ۲۰۱۰ یا والیبال ساحلی تو گلد کوست ۲۰۱۸، از این دسته ورزش های اضافه بودن.

ورزش های اصلی (Core Sports) و ورزش های اختیاری (Optional Sports)

برنامه ورزشی بازی ها به دو دسته اصلی تقسیم میشه:

1. ورزش های اصلی (Core Sports): این ورزش ها باید تو هر دوره از بازی ها حضور داشته باشن و حدود ۴ سال قبل از برگزاری، تاییدشون قطعی میشه. این لیست ورزش ها ثبات بازی ها رو حفظ می کنه. دوومیدانی، پارا دوومیدانی، شنا و پارا شنا جزو ورزش های اصلی هستن که همیشه باید باشن.
2. ورزش های اختیاری (Optional Sports): این ورزش ها رو میزبان می تونه از بین یه لیست بلندبالا انتخاب کنه. ورزش هایی مثل بدمینتون، بسکتبال ۳x۳، بوکس، کریکت، دوچرخه سواری، شیرجه، هاکی، ژیمناستیک (هنری و ریتمیک)، جودو، بولینگ چمن، نت بال، وزنه برداری، کشتی آزاد و… جزو این دسته هستن. این تنوع باعث میشه که هر دوره یه رنگ و بوی خاص خودش رو داشته باشه.

یه نکته خیلی مهم دیگه، برابری جنسیتی تو ورزش هاست. از سال ۲۰۱۸، بازی های مشترک المنافع به اولین رویداد چندورزشی بزرگ تبدیل شد که تعداد مدال های برابر برای مردان و زنان ارائه می کنه. حتی تو سال ۲۰۲۲، تعداد رویدادهای زنان از مردان بیشتر شد که واقعاً یه اتفاق تاریخی و مهم بود و نشون میده چقدر این بازی ها به سمت فراگیری پیش میره.

مراسم افتتاحیه و اختتامیه: جشنی از فرهنگ و ورزش

مراسم افتتاحیه و اختتامیه هر رویداد ورزشی بزرگی، قلب و روح اون رویداده. تو بازی های مشترک المنافع هم این مراسم ها با شکوه خاصی برگزار میشن و پر از رنگ و بوی فرهنگ و تاریخ کشورهای عضو هستن. این جشن ها نه تنها به ورزشکاران خوش آمد میگن و باهاشون خداحافظی می کنن، بلکه فرصتی هم هستن تا دنیا با تنوع فرهنگی اتحادیه مشترک المنافع آشنا بشه.

مراسم افتتاحیه

مراسم افتتاحیه معمولاً با برافراشتن پرچم کشور میزبان و اجرای سرود ملی اون کشور شروع میشه. بعدش، پرچم فدراسیون بازی های مشترک المنافع، پرچم میزبان قبلی و پرچم میزبان بعدی هم به اهتزاز در میان. قسمت هنری مراسم واقعاً دیدنیه؛ برنامه های موسیقی، آواز، رقص و تئاتر که نماینده فرهنگ محلی کشور میزبان هستن، اجرا میشن. این برنامه ها هر دوره پیچیده تر و باشکوه تر میشن، چون هر میزبانی سعی می کنه بهتر از قبلی باشه! مثلاً مراسم افتتاحیه بازی های دهلی ۲۰۱۰ حدود ۷۰ میلیون دلار هزینه داشت که بخش زیادیش مربوط به همین قسمت هنری بود.

بعد از بخش هنری، نوبت به رژه ورزشکاران میرسه. کشور میزبان قبلی اولین کشوریه که وارد استادیوم میشه، بعدش کشورها به ترتیب حروف الفبا یا بر اساس قاره وارد میشن و در نهایت، ورزشکاران کشور میزبان آخرین گروهی هستن که رژه میرن. بعد از سخنرانی های رسمی که بازی ها رو به صورت رسمی افتتاح می کنن، باتون پادشاه وارد استادیوم میشه و دست به دست میشه تا به آخرین حامل باتون برسه. این فرد معمولاً یه ورزشکار موفق از کشور میزبان هستش که باتون رو به رئیس اتحادیه مشترک المنافع یا نماینده اش تحویل میده و پیام پادشاه با صدای بلند خونده میشه تا بازی ها رسماً شروع بشن.

مراسم اختتامیه

مراسم اختتامیه هم بعد از پایان همه رویدادهای ورزشی برگزار میشه. تو این مراسم، پرچمداران همه کشورها وارد استادیوم میشن و بعدش، همه ورزشکاران بدون هیچ تفکیک ملی، با هم وارد میشن که نماد اتحاد و رفاقت بین اونهاست. رئیس کمیته سازماندهی و رئیس CGF سخنرانی های پایانی خودشون رو انجام میدن و بازی ها رسماً بسته میشن. تو این مراسم، جایزه مهمی هم اهدا میشه: «جایزه دیوید دیکسون». این جایزه به ورزشکاری داده میشه که هم عملکرد ورزشی درخشانی داشته و هم به تیمش کمک زیادی کرده. این جایزه برای اولین بار تو منچستر ۲۰۰۲ معرفی شد، به یاد دیوید دیکسون، دبیر افتخاری سابق CGF.

بعد از اتمام مراسم، پرچم CGF از شهردار شهر میزبان به رئیس CGF و سپس به شهردار شهر میزبان بعدی منتقل میشه. بعدش هم کشور میزبان بعدی، خودش رو با اجرای برنامه های هنری و فرهنگی محلی معرفی می کنه. خیلی از هنرمندان و خواننده های بزرگ هم تو مراسم های مختلف بازی های مشترک المنافع اجرا داشتن که به جذابیت این رویدادها اضافه می کنه.

قوانین سرود ملی

یکی از قوانین جالب تو این بازی ها، ممنوعیت استفاده از سرود «God Save the King» هستش. چون این سرود، سرود ملی یا رسمی چندین کشور و قلمرو مشترک المنافع به حساب میاد و از طرفی، کشورهای بریتانیا (انگلستان، اسکاتلند، ولز، ایرلند شمالی) هر کدوم به صورت مستقل رقابت می کنن، استفاده از این سرود تو رویدادهای رسمی، مراسم مدال یا قبل از مسابقات تیمی ممنوعه. به همین خاطر، بعضی از کشورها سرودهای دیگه ای رو برای خودشون انتخاب کردن. مثلاً انگلستان از «Jerusalem» و اسکاتلند از «Flower of Scotland» استفاده می کنن که این خودش یه بخش جذاب دیگه از هویت این بازی هاست.

حواشی، تحریم ها و اعتراضات: روی دیگر سکه

هر رویداد بزرگ بین المللی، در کنار همه جذابیت ها و شکوهش، ممکنه با چالش ها و حواشی هم روبرو بشه. بازی های مشترک المنافع هم از این قاعده مستثنی نیست. در طول تاریخ این بازی ها، اتفاقات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی مختلفی باعث بروز تحریم ها، اعتراضات و حتی کناره گیری میزبانان شده که دونستن اونها خالی از لطف نیست.

چالش های میزبانی

یکی از بزرگترین چالش هایی که بازی های مشترک المنافع باهاش روبرو بوده، کناره گیری شهرها از میزبانی هستش. مثلاً بازی های ۱۹۳۴ قرار بود تو ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی برگزار بشه، اما به خاطر قوانین تبعیض نژادی (آپارتاید) اون زمان و عدم اجازه به شرکت کنندگان سیاه پوست و آسیایی، میزبانی به لندن منتقل شد. همین طور، بازی های ۲۰۲۲ در ابتدا به دوربان آفریقای جنوبی واگذار شده بود، اما تو سال ۲۰۱۷ به دلیل مشکلات مالی، میزبانی از این شهر گرفته شد و در نهایت بیرمنگام انگلستان جایگزین شد. جدیدترین مورد هم مربوط به بازی های ۲۰۲۶ هست که ایالت ویکتوریا استرالیا به خاطر افزایش سرسام آور هزینه ها (از ۲.۶ میلیارد به ۶-۷ میلیارد دلار استرالیا) از میزبانی کنار کشید و گلاسگو اسکاتلند با بودجه ای محدودتر، این مسئولیت رو به عهده گرفت. این اتفاقات نشون میده که میزبانی این رویدادها، چقدر فشار مالی و مدیریتی بالایی داره.

تحریم های سیاسی

مثل المپیک، بازی های مشترک المنافع هم تجربه تحریم های سیاسی رو داشته:

• تحریم های ۱۹۷۸ (ادمونتون، کانادا): نیجریه بازی ها رو تحریم کرد. دلیلش هم اعتراض به روابط ورزشی نیوزلند با آفریقای جنوبی در دوران آپارتاید بود. اوگاندا هم به دلیل آنچه خصومت کانادا با دولت ایدی امین می نامید، در بازی ها شرکت نکرد.
• تحریم های گسترده ۱۹۸۶ (ادینبورگ، اسکاتلند): این یکی از بزرگترین تحریم ها بود که باعث شد بازی ها به یه رویداد «فقط سفیدپوستان» تبدیل بشه. ۳۲ کشور از ۵۹ کشور واجد شرایط، که بیشترشون از آفریقا، آسیا و کارائیب بودن، به دلیل سیاست های مارگارت تاچر (نخست وزیر وقت بریتانیا) در حفظ روابط ورزشی با آفریقای جنوبی آپارتاید و عدم پیوستن به تحریم گسترده ورزشی این کشور، از شرکت در بازی ها خودداری کردن. این تحریم باعث شد بازی های ۱۹۸۶ ادینبورگ کمترین تعداد ورزشکار رو از سال ۱۹۵۰ داشته باشه.

این تحریم ها نه تنها به وجهه بازی ها لطمه زد، بلکه به خوبی نشان داد که ورزش و سیاست چطور می توانند در هم تنیده شوند. این رویدادها همیشه چیزی فراتر از یک رقابت صرف ورزشی بودند.

اعتراضات اجتماعی

علاوه بر تحریم های سیاسی، اعتراضات اجتماعی هم تو بعضی از دوره ها سابقه داشته. مثلاً بازی های ۱۹۸۲ بریزبن استرالیا، همزمان با اعتراضات گسترده برای حقوق بومیان استرالیا برگزار شد. دولت وقت کوئینزلند، حقوق زمین های بومیان رو به رسمیت نمی شناخت و محدودیت های شدیدی رو برای آزادی بیان و اعتراضات بومیان اعمال کرده بود. فعالان بومی، تظاهرات گسترده ای رو برنامه ریزی کردن و این بازی ها رو «بازی های دزدی شده» (Stolenwealth Games) نامیدن. با وجود قوانین سختگیرانه دولتی برای مهار اعتراضات، صدها نفر از معترضان دستگیر شدن.

این نوع اعتراضات، تو بازی های ۲۰۰۶ ملبورن و ۲۰۱۸ گلد کوست هم تکرار شد و نشون داد که مسائل اجتماعی و حقوق بشری، همیشه می تونن سایه خودشون رو بر رویدادهای ورزشی بزرگ بندازن و اونا رو به میدانی برای ابراز صدای معترضان تبدیل کنن.

اثرات مالی و اقتصادی: سود یا ضرر؟

برگزاری یه رویداد ورزشی به عظمت بازی های مشترک المنافع، مثل یه شمشیر دولبه می مونه. از یه طرف کلی هزینه داره، از طرف دیگه می تونه فواید اقتصادی زیادی برای شهر و کشور میزبان داشته باشه. بیایید یه نگاهی به این تاثیرات بندازیم و ببینیم همیشه اوضاع بر وفق مراد بوده یا نه.

هزینه ها: وقتی اعداد سر به فلک می کشند

برگزاری این بازی ها اصلاً ارزون نیست و گاهی اوقات هزینه هاش سر به فلک می کشه. گران ترین دوره بازی های مشترک المنافع، دوره ۲۰۱۰ دهلی هند بود. بودجه اولیه که تو سال ۲۰۰۳ تخمین زده شده بود، حدود ۲۵۰ میلیون دلار آمریکا بود. اما تا سال ۲۰۱۰، این رقم به ۱.۸ میلیارد دلار رسید، که البته شامل هزینه های زیرساختی غیرمرتبط با ورزش نمیشد! بعضی برآوردها حتی هزینه های کلی رو حدود ۱۱ میلیارد دلار آمریکا اعلام کردن. این ارقام نشون میده که حتی با وجود برنامه ریزی های دقیق، هزینه ها می تونن خیلی بیشتر از پیش بینی ها بشن و یه جورایی «خرج رو دست میزبان» بذارن.

فواید اقتصادی: چشم انداز مثبت

البته، همه چیز هم در مورد هزینه ها و ضرر نیست. خیلی وقت ها، میزبانی این بازی ها می تونه فواید اقتصادی قابل توجهی برای شهر و ایالت میزبان داشته باشه. یه تحلیل که توسط شرکت پرایس واترهاوس کوپرز روی بازی های ۲۰۰۲، ۲۰۰۶، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ انجام شده، نشون میده که هر دلاری که دولت ها برای هزینه های عملیاتی، اماکن ورزشی و دهکده ورزشکاران خرج کردن، تقریباً ۲ دلار برای اقتصاد شهر یا ایالت میزبان درآمدزایی داشته. به طور متوسط، هر دوره از این بازی ها تونسته بیش از ۱۸,۰۰۰ شغل ایجاد کنه که رقم واقعاً بزرگیه.

علاوه بر این، هر چهار شهر میزبان از بهبودهای طولانی مدت تو زیرساخت های حمل ونقل و سایر بخش ها بهره مند شدن. بعضی ها هم تونستن مناطق محروم خودشون رو دوباره زنده کنن. مثلاً یه تحلیل دیگه توسط ارنست اند یانگ نشون داده که بازی های ۲۰۱۸ گلد کوست استرالیا، حدود ۲.۵ میلیارد دلار تاثیر اقتصادی داشته و اماکن ساخته شده و بازسازی شده برای این بازی ها، سالانه بیش از ۶۰ میلیون دلار سود اقتصادی برای گلد کوست به همراه داشته. حتی موفقیت بازی های ۲۰۱۸ باعث شد بریزبن بتونه حق میزبانی المپیک تابستانی ۲۰۳۲ رو به دست بیاره. این نشون میده که با برنامه ریزی درست، بازی ها می تونن نه تنها یه جشن ورزشی باشن، بلکه یه موتور محرک اقتصادی هم عمل کنن و «یک تیر و دو نشان» باشن.

ورزشکاران برجسته و رکوردهای ماندگار

هر رویداد ورزشی بزرگی، قهرمانان و چهره های شاخص خودش رو داره که اسمشون تو تاریخ ماندگار میشه. بازی های مشترک المنافع هم پر از ورزشکاران بزرگیه که با رکوردها و افتخاراتشون، هم برای خودشون و هم برای کشورشون افتخارآفرینی کردن. بیاین با چند تا از این اسطوره ها آشنا بشیم.

افراد رکورددار و چهره های شناخته شده

• ویلی وود (Willie Wood): این بولینگ باز اسکاتلندی، اولین ورزشکاری بود که تو هفت دوره از بازی های مشترک المنافع (از ۱۹۷۴ تا ۲۰۰۲) شرکت کرد. رکوردی که تو سال ۲۰۱۴ توسط دوچرخه سوار جزیره من، اندرو راش، برابر شد. اما دیوید کالورت از ایرلند شمالی با حضور تو ۱۱ دوره بازی ها، از هر دوی اونا پیشی گرفت و رکورددار شد. واقعاً فکرشو بکنید، ۱۱ بار حضور تو این سطح رقابت، یعنی یه عمر ورزش و تلاش!
• مارکوس استفن (Marcus Stephen): این وزنه بردار اهل کشور کوچک نائورو (کوچکترین کشور مستقل مشترک المنافع)، بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲، دوازده مدال تو بازی ها کسب کرد که هفت تاش طلا بود. عملکرد درخشان اون باعث شد نائورو تو جدول مدال های تاریخ بازی ها، رتبه بیست و دوم رو به دست بیاره. مارکوس استفن حتی تو سال ۲۰۰۷ رئیس جمهور نائورو شد.
• ایان تورپ (Ian Thorpe): شناگر افسانه ای استرالیایی، ۱۰ مدال طلای مشترک المنافع و ۱ مدال نقره داره. اون تو بازی های ۱۹۹۸ کوالالامپور ۴ طلا و تو بازی های ۲۰۰۲ منچستر ۶ طلا و ۱ نقره برد.
• چاد لو کلوس (Chad le Clos): این شناگر اهل آفریقای جنوبی، پرافتخارترین شناگر کشورشه که تو چهار دوره از بازی ها (۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲)، ۱۸ مدال کسب کرده که هفت تاش طلاست.
• جیسون استاتهام (Jason Statham): شاید باورتون نشه، اما بازیگر معروف هالیوود، جیسون استاتهام، قبل از اینکه ستاره فیلم های اکشن بشه، یه شیرجه رو حرفه ای بود و تو بازی های مشترک المنافع ۱۹۹۰ شرکت کرد.
• کودی سیمپسون (Cody Simpson): خواننده استرالیایی که بعداً وارد دنیای شنا شد، تو بازی های ۲۰۲۲ بیرمننگام، یه مدال طلا تو امدادی ۴×۱۰۰ متر آزاد و یه نقره تو امدادی ۴×۱۰۰ متر مختلط مردان کسب کرد. این نشون میده که حتی سلبریتی ها هم می تونن تو این رویدادها بدرخشن.

این داستان ها و افتخارات نشون میده که بازی های مشترک المنافع فقط یه مسابقه نیست، بلکه میدانی برای شکوفایی استعدادها و رقم خوردن خاطرات فراموش نشدنیه. ورزشکارانی که سال ها برای این لحظه ها تلاش می کنن و با تمام وجودشون رقابت می کنن.

چشم انداز آینده: چالش ها و فرصت ها

بازی های مشترک المنافع در طول تاریخ طولانی خودش، همیشه نمادی از میراث تاریخی، دوستی و رقابت ورزشی بوده. از روزهای اولش که به اسم «بازی های امپراتوری بریتانیا» شناخته می شد تا امروز که «بازی های مشترک المنافع» نام داره، این رویداد تونسته کشورهای زیادی رو کنار هم بیاره و لحظات به یادماندنی خلق کنه. اما مثل هر رویداد بزرگ دیگه ای، بازی های مشترک المنافع هم با چالش ها و فرصت هایی تو آینده روبروست.

چالش ها و فرصت های آینده

یکی از بزرگترین چالش های امروز، مسئله میزبانی و هزینه های سرسام آور اونه. همونطور که دیدیم، انصراف ایالت ویکتوریا از میزبانی ۲۰۲۶ به دلیل افزایش بی سابقه هزینه ها، یه هشدار جدی بود. پیدا کردن شهرهایی که هم زیرساخت های لازم رو داشته باشن و هم توانایی مالی برای مدیریت چنین رویدادی رو، روز به روز سخت تر میشه. این چالش می تونه آینده برگزاری این بازی ها رو تحت تاثیر قرار بده و شاید مجبور بشن به سمت برگزاری رویدادهای کوچکتر یا با فرمت های جدیدتر برن، کاری که گلاسگو برای ۲۰۲۶ داره انجام میده.

از طرفی، این بازی ها فرصت های بزرگی هم داره. توسعه ورزش ها، به خصوص توجه به برابری جنسیتی و ادغام ورزشکاران معلول، از نقاط قوت این بازی هاست که میتونه الگویی برای بقیه رویدادهای ورزشی باشه. تقویت روابط بین المللی، تبادل فرهنگی و ایجاد یه حس مشترک بین ملت ها، از اهداف اصلی این بازی هاست که همیشه جای کار داره. این بازی ها می تونه یه پلتفرم عالی برای حل مسائل اجتماعی و سیاسی از طریق ورزش باشه، همونطور که تو گذشته دیدیم اعتراضات و تحریم ها چطور توجه دنیا رو جلب کردن.

در نهایت، بازی های مشترک المنافع یه رویداد با سابقه و تاثیرگذاره. اینکه چطور بتونه خودش رو با چالش های جدید وفق بده و در عین حال، ارزش ها و اهداف اصلی خودش رو حفظ کنه، مهمترین دغدغه برای آینده شه. با تغییرات تو دنیا، این بازی ها هم باید تغییر کنن تا همچنان جذابیت جهانی خودشون رو حفظ کنن و بتونن روحیه دوستی و رقابت سالم رو بین کشورهای عضو اتحادیه مشترک المنافع زنده نگه دارن.

حالا که با تمام ابعاد این بازی های جذاب آشنا شدیم، بهتره همیشه حواسمون باشه که فرق بازهای المپیک کشورهای اتحادیه مشترک المنافع با بازی های مشترک المنافع چیه. این بازی ها، یه دنیای مستقل و پر از شور و هیجانه که ارزش دنبال کردن رو داره. پس منتظر دوره های آتی باشیم و ببینیم چه داستان های جدیدی رقم می خورن!